Portretten HP|De Tijd 19/02/2010

Fotografie © Ilvy Njiokiktjien

Essay © Beatrijs Ritsema

Gelukkige Huisvrouwen

Martine Smit (39), getrouwd met Maarten (40) moeder van Fien (9), Saar (7), Jet (5) en Eke (2): ‘Ik moet me altijd verantwoorden’

‘Ik had altijd een vaag beeld voor ogen dat als ik ooit kinderen zou krijgen, ik de zorg fifty-fifty zou delen met mijn partner. Toen ik Maarten ontmoette wist ik meteen dat dat met hem niet zou gaan lukken.
Tegen de tijd dat wij ons eerste kind kregen, zat ik ineens thuis met een baby in een dorp. Want mijn contract was niet verlengd en we waren verhuisd naar de Achterhoek.
Dat was een enorme omschakeling na jarenlang fulltime werken als verpleegkundige in een ziekenhuis in Amsterdam. Ondanks dat het een bewuste keuze was, was het wel heftig. En ook ontzettend leerzaam.
Ik leerde veel over mezelf en over het moederschap en hoe je met een kind omgaat.
Pas toen onze tweede dochter vrij snel daarna geboren werd, koos ik ervoor voorlopig niet te werken. Ik hou van een bepaalde rust in mijn leven. Niet dat ik die nu heb, we hebben inmiddels vier kinderen. Maar onze taakverdeling zorgt voor overzicht en duidelijkheid en daar varen we allemaal wel bij.
Ik zorg voor het huishouden, de kinderen, onze sociale kalender en ik verzorg onze financiele administratie. Maarten waardeert enorm wat ik doe en hoe ik het doe. Al struikelen we hier ook vaak over de puinhoop.

Het is lastig dat ik me altijd moet verantwoorden, ik behoor tot een uitstervend soort. De reactie is steevast ‘Huh, werk jij niet?’ De emancipatiestrijd die onze moeders hebben geleverd was er toch op gericht dat vrouwen niet verplicht achter het aanrecht stonden? Maar wij kunnen er zelf voor kiezen, dat is juist vrijheid.
De vraag of ik het niet moeilijk vind om financieel afhankelijk te zijn is niet aan de orde. Als het moet kan ik zelf mijn geld verdienen. Bovendien, tweeverdieners die samen een hypotheek moeten ophoesten zijn ook financieel afhankelijk van elkaar.
Emotionele afhankelijkheid is veel lastiger. Het belangrijkste voor mij is dat ik het gewoon leuk vind om met mijn kinderen te zijn. Alles draait om liefde. Daar zit ik de hele dag middenin.’


Lot Beukers (37) getrouwd met Joep (38) moeder van Jan (6), Anne (5) en Gijs (3): ‘Ik stofzuig elke dag’

‘Ik begrijp mijn generatie niet goed. Iedereen wil altijd alles tegelijk: werken, vrienden, een gezin. Ik denk dat je toch moet kiezen waar je de nadruk op legt. Voor een groot deel zal het aan je karakter liggen welke keuze je maakt.
Ik ben een thuisblijver, ik kan heel goed zonder alle mogelijke impulsen van buitenaf. Bovendien is het thuis met drie kinderen druk genoeg.

Ik vind het fijn als het netjes is, maar zodra de kinderen een koekje of een boterham eten ligt de vloer weer bezaaid. Ik vrees dat ik bijna dagelijks stofzuig, en dweilen doe ik ook zeker eens per week. Maar je kunt als huisvrouw natuurlijk niet de hele dag lopen poetsen, zeker als alle kinderen naar school zijn, kan je weer van alles gaan doen.
Zodra mijn eerste werd geboren ben ik heel bewust gestopt met werken. Het is niet voor niets dat kinderen tot vier jaar nog niet naar school gaan.
Kleintjes moeten zich rustig kunnen ontwikkelen. Een baby groeit niet alleen van melk, ook van knuffelen.

Ik vind het een luxe en een feest om nu zo veel tijd met mijn kinderen door te brengen. Ik ben orthopedagoge en zodra mijn jongste ook naar school gaat wil ik zeker mijn praktijk weer opstarten en andere kinderen helpen. Maar vooralsnog ben ik fulltime huisvrouw en daar ben ik trots op.
De term moeder zou van mij wel wat herwaardering kunnen krijgen. Opvoeden is niet iets dat je erbij doet. Van het huishouden kan je nog veel uitbesteden, van opvoeden niet.
Leidsters van een creche hebben een hele groep, ze vangen de kinderen op, maar voor opvoeden hebben ze niet echt de tijd.
Ik weet zeker dat we op de lange termijn nog wel iets gaan merken van de cultuur om kinderen al jong veel buitenshuis onder te brengen.’


Valérie Oliemans (36) getrouwd met Bas (40) moeder van Marie (4), Julia (2) en Anne (8 maanden): ‘De prioriteiten in mijn leven zijn volkomen veranderd’
‘Toen ik Bas had ontmoet zijn we vrij snel aan kinderen begonnen. Met die nieuwe situatie ging voor mij echt een nieuwe fase van start. Ik had heel wat jaren keihard gewerkt in een commerciele omgeving. Ik had een flink salaris, een mooie auto voor de deur en ik ging veel uit en deed alles waar ik zin in had.
Maar de prioriteiten in mijn leven zijn volkomen anders komen te liggen. Nu wil ik er vooral voor mijn kinderen zijn. Ik vind het belangrijk om ze een rustige basis thuis te geven en ik wil niet dat ze niet altijd van hot naar her gesleept hoeven te worden.
Het is heerlijk als Marie na school gewoon thuis kan komen en niet weer in de drukte van een buitenschoolse opvang zit. Dat lijkt mij beter voor zulke kleintjes. Ik vind het ook hartstikke leuk om lekker te frutselen en te knutselen met de meiden.

Ik werk sinds kort wel weer een à twee dagen in de week in het accountantskantoor van Bas, omdat ik het toch ook fijn vind om iets voor mijzelf te hebben. Het geeft me bovendien een prettig gevoel dat ik kan bijdragen aan de zaak. Maar als een van de kinderen ziek is of er is iets anders aan de hand, dan moet het werk wachten.
Ik ben blij en voel me bevoorrecht dat ik de kinderen thuis kan houden als ze verhoging hebben bijvoorbeeld. Het lijkt me behoorlijk stressig als zoiets zich voordoet en je hebt eigenlijk geen tijd voor de kinderen vanwege andere verantwoordelijkheden buitenshuis.
Wie weet dat ik een eigen carriere in een latere fase van mijn leven wel weer ambieer.’