Portretten HP|De Tijd 28/2010

Fotografie © Jan van Breda

Mijn laatste keer

Jan Dick Bruijne (48): “Nadat ik op mijn achttiende mijn nek brak en een hoge dwarslaesie opliep, heb ik afscheid genomen van de ongecompliceerdheid van het bestaan. Als je jong bent huppel je eigenlijk door het leven, je nauwelijks bewust van alle appeltjes en bloempjes en mooie meisjes die je tegenkomt. Alles wat op je pad komt is leuk.
Mijn eerste keer seks was tevens mijn laatste keer seks in dat bestaan. Het ging er heel klungelig aan toe. Ik was zeventien, had te veel gedronken en kreeg niet op het juiste moment een erectie. Ik was echt een onhandige puber. Het samenzijn was wel mooi, ik was met een leuk meisje dat een tijdje mijn vriendinnetje was.
Met haar was het al uit tussen toen ik tijdens de zomervakantie op een rots stuitte. Sindsdien ben ik verlamd vanaf mijn sleutelbeen tot mijn tenen. Maar ik heb nog wel gevoel, al werkt dat anders dan het fysieke contact dat ik voordien kende.
De eerste keer dat ik weer met een vrouw was na het ongeluk was op mijn eenentwintigste. Samen bloot op dat bed was een ontdekkingsreis van wat ik nog kon voelen en ervaren. Het bleek dat ik nog wel genot kon beleven. Alleen was bijvoorbeeld mijn erogene zone een stuk naar boven verplaatst.
De nieuwe manier waarop ik intimiteit beleef is geweldig intens. Maar het is niet gemakkelijk om een relatie te onderhouden. Zo hield de liefde met een verpleegkundige geen stand omdat een relatie tussen een hulpverlener en een hulpvrager not done was. Ik heb mijn verwachtingen vaak moeten bijstellen en moeten leren hoe ik mijn doelen toch kon bereiken. Dat lukt me inmiddels heel goed. Doordat ik open sta voor nieuwe ervaringen en me bewust focus op mijn doel. Ik blijf mijn horizon verleggen. Ik haal veel geluk uit het delen van mijn belevingen en gevoelens met anderen.”


Margaret Schilten (53): “De laatste keer kan ik me nog heel goed herinneren want het was echt niet leuk. Ik kon niet meer genieten van mijn eigen geliefde. Het was kort voor onze bruiloft, in 2004. Ik was ruim een jaar smoorverliefd op mijn man. Ook seksueel was het fantastisch tussen ons. Overal was ik voor in, we konden het maar zo drie keer op een dag doen. Maar ineens was het op.
In eerdere relaties was het ook al zo verlopen. Als ik verliefd ben lever ik mezelf in, ik cijfer mezelf weg om een man te pleasen. Tot walgens toe. En dan kan ik niet meer.
Mijn probleem is dat ik mannen als misbruikers ervaar, dat is het gevolg van seksueel misbruik in mijn jeugd. Zelfs bij de man voor wie ik grote liefde voel kreeg dat trauma de overhand.
In die tijd bleek ook plotseling dat ik baarmoederkanker had. We zijn nog wel op huwelijksreis geweest, maar daarna werd ik geopereerd. Sinds ik afscheid heb moeten nemen van mijn baarmoeder, voelt mijn lijf anders. Ik heb altijd geworsteld met mijn gewicht en dat werd er sindsdien niet beter op. Voor mij betekende die periode het einde van mijn seksualiteit. Natuurlijk heeft het tijd gekost om aan dat idee te wennen. Maar ik heb in mijn leven al zo veel moeten leren accepteren dat dit voor mij ook weer niet voelde als het einde van de wereld.
Ik voel me opgelucht. Ik ben blij dat ik de pijn niet meer hoef te ervaren. Ook het idee dat ik een ander niet opnieuw hoef teleur te stellen geeft mij rust. Eerst dacht ik dat ik de enige op de wereld was die ‘het’ niet meer deed. Maar sinds ik me heb aangesloten bij AVEN, het Aseksueel Voorlichtings- en Educatie Netwerk weet ik beter. Ik ben een blije aseksuele vrouw, deze manier van leven is beter voor mij.”


Edith Ringnalda (56): “Toen ik twee jaar samen was met Simon Vinkenoog besloot ik mijn werk op te zeggen en al mijn tijd aan hem te besteden. Natuurlijk vanwege onze overweldigende liefde, maar ook vanwege zijn leeftijd. Simon was zesentwintig jaar ouder dan ik. Met zijn zestig jaar was hij toen nog enorm vitaal. Maar ik was mij zeer bewust dat hem heel wat minder tijd van leven restte, zeker gezien zijn intensieve levensgeschiedenis.
Wij hebben elke dag samen beleefd alsof het de laatste kon zijn. Beiden hadden wij de fysieke kant binnen een relatie zeer hoog in het vaandel staan. Ik heb Simon geleerd hoe een man een vrouw werkelijk genot kan geven en dat kon hij bij mij geweldig: altijd een orgasme. We konden ook eindeloos zoenen en hij raakte me heerlijk aan, als ik daar aan denk is het alsof ik zijn handen weer echt voel.
Zoals altijd in de zomermaanden woonden we vorig jaar in ons tuinhuisje. Daar hebben we voor het laatst de liefde bedreven, al wist ik toen nog niet dat dat de laatste keer zou zijn. Ondanks dat Simon al veel pijn had, was het heerlijk samen. Kort daarna onderging hij een operatie en wij gingen er beiden vanuit dat hij gewoon weer naar huis zou komen. Maar dat gebeurde niet, Simon is twee maanden later begraven op zijn 81e verjaardag.
Nu kan ik alleen nog fantaseren over ons intense liefdesspel. Maar ook dat vervult me nog steeds. Ik kan natuurlijk niet zeggen of ik ooit nog een andere man zal hebben, maar ik verwacht van niet. Voordat ik Simon kende heb ik verschrikkelijk veel geëxperimenteerd. Dat was een mooie tijd, maar achteraf gezien was het armoe. Ik vind het geweldig dat ik met Simon zo’n sterke geestelijke, intellectuele en lichamelijke verbondenheid heb beleefd. Onze liefde was als een volmaakte kristallen bol zonder enig krasje erop. Met minder zal ik nooit genoegen nemen.


Jan van Breda (52): “Na negentwintig jaar vaste dienst raakte ik mijn baan kwijt. Hoewel
ik helemaal niet zulk spannend werk had gedaan, had mijn kantoorbaan
me altijd een zeker gevoel van status gegeven. Bij eerste ontmoetingen gaat de eerste vraag toch vaak over werk en daar had ik gewoon een antwoord
op. Nu moest ik mijn hand ophouden bij de uitkeringsdienst.
Ik voelde me verschikkelijk, alsof ik niemand meer was. Mijn partner Thijs en ik waren al tien
jaar samen op dat moment en we hadden tot dan toe een geweldige seksuele relatie. Maar ik voelde me zo waardeloos dat ik helemaal geen zin meer had. Eerst draaide ik er nog een beetje omheen en zei ik dat ik moe was of
hoofdpijn had. Maar op een gegeven moment heb ik maar gewoon gezegd dat ik geen zin meer had.
De laatste keer kan ik me niet eens 
herinneren, het is nu al zes jaar geleden. Ik heb me er wel schuldig over gevoeld tegenover mijn partner, het is niet zijn keuze en het ligt 
ook niet aan hem. Maar ik heb mijn portie ook wel gehad. Al heel jong
was ik seksueel actief en ik heb jarenlang mijn pik achterna gelopen.
Je kunt wel stellen dat ik seksverslaafd was. Ik heb een exorbitant aantal
sekspartners gehad, soms wel negen op een avond. Ik vond het heerlijk
al die aandacht, ik was vreselijk op zoek naar 
bevestiging.
Nu haal ik veel voldoening uit mijn huidige werk. Ik ben
fotoacademie gaan doen en heb eigenlijk een geweldige nieuwe carriere 
opgezet. Daar ben ik best trots op. Maar ik werk op freelance basis
en dat zorgt voor veel onzekerheid over werk in de toekomst,
erkenning en pensioen en verzekeringen. Het blijft vechten en dat
slurpt energie.
Nog steeds heb ik niet echt behoefte aan seks, ik vind het
eigenlijk maar gedoe. Het zou wel leuk zijn als ik weer eens zin krijg. Maar lekker leppeltje lepeltje liggen vind ik ondertussen minstens zo intiem.”