Interview Het Parool 11|2009

Fotografie © Esmee Burgersdijk

Marike Jager vaart op gevoel

Zangeres Marike Jager houdt niet van schreeuwen. Toch is ze zeer aanwezig in Nederland muziekland. ‘Mij trap je niet meer omver.’

Twee componisten zitten aan de huisbar van Studio 150 aan de Lauriergracht. Ze zoeken een geschikte studio voor de opnames van de muziek van de televisieserie Annie M.G. Achter dezelfde bar schenkt Marike Jager een kop koffie in, uit de mixruimte klinkt haar zang die met de muziek wordt gemixt voor haar cd Celia Trigger. Na de koffie duikt Marike weer achter de mengpanelen en gaan de componisten naar huis, om Marike Jager te Googelen. Niet veel later bellen ze haar op. De heren zoeken ook nog een zangeres die de partijen van de jonge Annie M.G. Schmidt kan inzingen. Of Marike dat wil doen.

Zo kan het dat er nu een tweede succesvolle cd van Marike Jager in de winkels ligt; dat Marike door het land tourt met haar gelijknamige theatertour Celia Trigger én dat ze vanaf januari te horen is in de zevendelige dramaserie Annie M.G. op Nederland 2. Bovendien presenteerde de zangeres deze zomer samen met Eric Corton het muziekfestival Lowlands, waar ze ook de bestverkochte act was met haar band. En ze schoof als tafeldame aan bij Matthijs van Nieuwkerk in de De wereld draait door. Daar bracht ze ook twee keer een nummer ten gehore waarbij ze zichzelf begeleidde op gitaar. Ineens is Marike Jager overal. Een vrolijk meisje met sterke en gevoelige liedjes. Ook nummers over verloren hoop of angst en onzekerheid blijven opgewekt. Haar zelfgeschreven nummers zullen nooit verdrinken in melancholie omdat er altijd een maf gitaarriedeltje als redding komt. Haar warme stem durft ze tot breekbare hoogte te brengen. Schoonheid door kwetsbaarheid.

Maar wie is Marike? Waar komt ze vandaan? En hoe weet ze telkens op het juiste moment op de juiste plek te zijn? ‘Ja, het komt allemaal zo maar op me af,’ vertelt ze met haar handen om een glas koffie verkeerd gevouwen nadat ze een middag heeft vergaderd over de Pop Media Prijs van 2009. ‘Ook zo maar gevraagd als jurylid.’ Direct herstelt ze haar eigen opmerking. ‘Zo was ik lang geneigd om te denken. Maar ik heb natuurlijk keihard gewerkt om te worden gevraagd voor al die mooie dingen. Ik ben al zes jaar aan het vechten voor wat ik allemaal hoop te bereiken.’
Wat wil ze bereiken dan? ‘Ik wil gewoon lekker muziek maken. Het voordeel is dat dat altijd en overal kan. Maar ik wil natuurlijk wel meer dan alleen thuis lekker pielen op mijn gitaar. Ondanks onzekerheid voel ik nog veel sterker dat ik het kan. Dat ik goed ben in wat ik doe.’ Zonder opleiding leerde Marike zelf gitaar spelen, zingen, nummers schrijven, goede muzikanten om zich heen verzamelen en zo stap voor stap haar stijl en muzikale vermogen ontwikkelen. ‘Om uit mezelf te halen wat ik vermoed te kunnen, moet ik soms risico’s nemen en gewoon maar gaan. Dat is soms best eng.’

Het begon toen Marike in 2003 de Grote Prijs van Nederland won, een aanmoedigingsprijs voor beginnende muzikanten. In die tijd ronde Marike net haar studie Gezondheidswetenschappen af in Maastricht. ‘Hoewel ik die studie interessant vond omdat het heel erg om de psyche van de mens ging, heb ik toch gekozen voor de muziek. Het mooie is dat je als muzikant natuurlijk ook alleen maar met mensen bezig bent, het gaat erom contact te maken met je publiek. Via de muziek, via je optreden.’ Van richting veranderen was toen een spannend besluit. ‘In de muziek moest ik mezelf vanaf nul bewijzen, ik had geen enkele zekerheid.’
Ze ging er voor. En ze kreeg het aanbod in de stal te komen bij een artiestenmanager die voorheen grote acts begeleidde. Toch sloeg ze het aanbod af. ‘Intuïtief merkte ik dat dat niet mijn weg was, meteen mee in grootse plannen. Hoewel ik natuurlijk enorm vereerd was.’ Liep ze door haar keuze zelfstandig en kleinschalig te gaan bouwen niet veel mogelijkheden en het grote publiek mis? ‘Ik heb het inderdaad allemaal zelf moeten doen. Samen met Henk Jan Heuvelink met wie ik de basis van mijn band vorm. Het is onwijs moeilijk. Zelf optredens boeken, het artwork maken, zorgen dat er een nieuwe cd komt. Gek genoeg kost dicht bij mezelf blijven tijdens een optreden veel energie. Best zwaar, ik heb nooit zo veel gehuild als die eerste drie jaar. Geen drama hoor. Maar door in eigen beheer mijn label Morning Coffee Records op te starten weet ik nu wel hoe het werkt, wat ik belangrijk vind, wat ik mooi vind. En inmiddels werken we met een heel team.’ Zelfs een contract met een manager is getekend. ‘Ik heb het aardig op de rit. Mij trap je niet meer omver.’

Tot 12 december 2009 tourt Marike door het land met Celia Trigger, 20 november staat ze in theater Griffioen in Amstelveen. Daarna is er tijd om nummers te maken voor een volgend album. ‘Ik hou niet van schreeuwen. En ik laat graag ruimte voor eigen interpretaties bij mijn publiek. Als ik dicht bij mezelf blijf, komt mijn muziek vanzelf aan.’